Kino po 1945 roku

Wiodącą postacią wśród nich był Jean-Luc Godard (ur.1930). Godard był zwolennikiem eksperymentowania w filmie, a zarazem zajadłym przeciwnikiem kina tradycyjnego, gdzie wszystko podporządkowane jest fabule. Jego najsłynniejszy obraz - Do utraty tchu opowiada historię złodzieja samochodów (Jean-Paul Belmondo) i jego dziewczyny (Jean Seberg). Młodzieńcza energia, nie stosowane wcześniej ujęcia z ręki, zdjęcia kręcone w plenerach oraz dynamiczny montaż gwałtownie przerywający fabułę to cechy, które wyróżniają film Godarda. Szkota polska W latach pięćdziesiątych pojawiła się w filmie tak zwana szkoła polska, w której od początku współistniały dwie tendencje - heroiczno-patetyczna, Jean-Paul Belmondo i Jean Seberg w filmie Do utraty tchu. Opowiada on historię zwykłego złodzieja samochodów i jego dziewczyny, Amerykanki. Reżyser filmu, Jean-Luc Godard, był twórcą tak zwanego „kina prawdziwego" (icinéma vérité), § które dla niektórych j było ciekawym o eksperymentem, & dla innych natomiast pretensjonalnym — udziwnieniem. której patronował Andrzej Wajda (Pokolenie 1955 Kanał 1957, Popiół i diament 1958, Lotna 1959 Popioły 1965) i tendencja polemiczna podważają ca narodowe mity; związana z Andrzejem Mun kiem (Eroica 1959,Zezowate szczęście 1960), Sta nisławem Różewiczem (Świadectwo urodzenie 1958, Wolne miasto 1961) i Kazimierzem Kutzen {Krzyż walecznych 1959, Ludzie z pociągu 1961) Rozkwit polskiej szkoły filmowej był możliwy dzięki takim aktorom, jak Z. Cybulski, E. Dzie woński, B. Kraftówna, T. Janczar i scenarzystom jak M. Hłasko, K. Brandys, T. Konwicki, S. Dygat Pod naciskiem władz szkoła polska w filmie kończy się w połowie lat sześćdziesiątych. Poza Hollywood Hiszpański reżyser Luis Bunuel (1900-1983), którego filmy zawierają liczne nawiązania do surrealizmu, należy do najbardziej nowatorskich i utalentowanych twórców kina europejskiego.

czytaj dalej...